Szklane serce: Rozdział II

- Finnick! - krzyczę dość piskliwie. Tak się cieszę. Tak bardzo... Nie obchodzi mnie, że wyglądam strasznie. Nie obchodzi mnie brud na moim ciele czy poplątane włosy. Obchodzi mnie tylko on. - Finnick!

Biegnę do niego potrącając po drodze parę osób, biegnę i zderzam się z nim. Nieporadnie mnie obejmuje i lądujemy na ścianie. Dopiero wtedy mogę się w niego wtulić.

- Annie... tak bardzo tęskniłem... Chciałem, a nie mogłem ci...

- Ciii... Już dobrze. - mówię zapłakana, wdychając ten cudowny zapach, który zawsze mnie uspokajał.

- Nie jest dobrze Annie. - szepcze do mojego ucha.

Jak to nie jest dobrze? Czuję się jakby motyk szczęścia zatrzepotał na moją głową. W moich wyobrażeniach ma skrzydła koloru oczu mojego ukochanego. Na delikatnych płatach ma wzory fal koloru zielonego morza. Jest piękny.

- Jest dobrze.... Koniec udawania. Koniec strachu. Wreszcie możemy być razem... jeśli tego chcesz.

Spoglądam w jego oczy i odpływam. Kiedy mam możliwość podziwiania jego oczu, które patrzą na mnie z zainteresowaniem, ust, które uśmiechają się do mnie za każdym razem, zatapiam się w nieopisanej radości. Ta radość kieruje mną do końca, a pogłębia się, gdy słyszę jego odpowiedź.

Obejmuje moją twarz w dłonie i składa na nich delikatny, ale czuły pocałunek.

Moje wargi drżą, gdy Finnick zadaje pytanie, którego tak bardzo chciałam uniknąć.

- Annie, moja mała Annie... Co ci zrobili?

Waham się. Wspomnienia przysłaniają mi obraz ukochanego. Nie czuję już nic. Zamykam oczy, a uszy zasłaniam dłońmi. Pomocy.

Od razu zauważa zmianę mojego zachowania. Najpierw czuję delikatny dotyk na karku, a potem usta na płatku lewego ucha. Biorę głęboki wdech próbując się uspokoić. Działa... ja zawsze.

Świadomość wraca, ale już w kolejnej sekundzie czar pryska. Ktoś mnie woła. Nie podoba mi się ten to.

- Pacjentko Cresta, proszę wrócić do sali! Żołnierzu Odair, proszę nie niepokoić pacjentki.

Kobieta brutalnie chwyta mój nadgarstek. Krzyczę.

- Proszę ją puścić!

- Ona zostaje ze mną!

Docierają do mnie tylko strzępki rozmowy. Ten dotyk... on pali...

- Proszę posłuchać. Zajmę się nią. Tylko przy mnie się uspokoi.

Kobieta chyba odchodzi, bo wracam. Wracam do Finnick'a. Jego silne ramiona obejmują mnie dając poczucie bezpieczeństwa.

- Wiesz, że ta kobieta ma rację? Wiele przeżyłaś, powinnaś wrócić do szpitala. Mogę pójść z tobą.

- Wrócę tam tylko po to, by podziękować człowiekowi, który sprawił mi największą radość...

Wydaje się być zdenerwowany. Jego wargi drżą nieznacznie. Widzę niepokój na jego twarzy.

- bo zaprowadził mnie do ciebie. - dokańczam obserwując jak jego twarz się zmienia. Wygląda na zadowolonego.

Po chwili przekraczam drzwi do sali, w której ostatni raz widziałam żołnierza Hawthorne'a. Nie obawiam się tego, że Finnick może mnie tu zostawić. Powiedział, że na mnie zaczeka i zaprowadzi mnie do pokoju. Zawsze robi to, co mówi.

- Przepraszam. -odzywam się niepewnie widząc bandaże na jego ciele.

- Nie przepraszaj. Wiedziałem na co się piszę. - odpowiada śląc mi delikatny uśmiech.

- Ale nie wiedziałeś, czy warto.

- Nie żałuję. Jeśli mam patrzeć na wasze szczęście do końca mojego pobytu w trzynastce, sam mogę się uznać za szczęściarza.

Odwzajemniam uśmiech i podchodzę bliżej. Siadam obok mówiąc:

- Jeśli mam patrzeć na twoje bohaterskie czyny i odwagę, sama mogę się uznać za szczęściarę.

Gale śmieje się obejmując mnie ramieniem. Opieram się o niego i składam jeden niewinny pocałunek na jego policzku.

- Dziękuję. Uratowałeś moje życie, przyszłość, pragnienia, niespełnione marzenia i życie. Dla wojny nie jest to ważne, lecz dla mnie tak. Jesteś moim bohaterem. Nie zapominaj o tym.

Z okazji świąt chciałabym wam życzyć wszystkiego dobrego! Bałwanka Olafa, pachnącej choinki, smacznych potraw, miłej rodzinnej atmosfery, prezentów, a na nowy rok spełnienia wszystkich marzeń, pragnień i duuuużo odwagi byśmy jak Annie mogli cieszyć się prawdziwym życiem! <3